Liedjesschrijvers putten over het algemeen de meeste inspiratie uit hun eigen leven. Op die manier krijg je vaak de beste, meest oprechte liedjes. Blue October-frontman Justin Furstenfeld ging onlangs door een slopende scheiding en uiteraard hoor je dat terug in de songs op Any Man in America. Tot aan het pijnlijke toe.

Blue October is een typisch gevalletje ‘bemint in Amerika, nagenoeg onbekend daarbuiten’. In hun thuisland haalde de band met zijn laatste albums met gemak de bovenste regionen van de hitlijsten. Het is ook gemakkelijk te begrijpen waarom. De band maakt stevige alternatieve rock, die dicht tegen de adult contemporary aanschurkt.

Furstenfeld bezit een prettige stem die met vlagen akelig op die van Peter Gabriel lijkt. Kortom, het geheel is spannend zonder gevaarlijk te zijn en ligt daarmee goed in het gehoor.

Zevende album Any Man in America is een conceptalbum dat de voorgenoemde scheiding van Furstenfeld en de verwerking daarvan chronologisch volgt. Op papier is daar niets mis mee en zou het zomaar een prachtig oprecht album kunnen opleveren, maar in de praktijk is het resultaat onverhuld zelfmedelijden.

Onsympathiek

Het kwalijkste van alles is dat Furstenfeld het hele middelste gedeelte van het album uittrekt om zijn ex door het slijk te halen. Hij komt daardoor ronduit onsympathiek en laf over; hij drijft zijn ex in een hoekje, zonder dat zij zich kan verdedigen.

Tegen het einde komt Furstenfeld tot acceptatie en volgen twee mooie songs over zijn pasgeboren dochter – die hij dus nauwelijks meer ziet – maar dat kan het album eigenlijk niet meer redden. Een beetje een zielige vertoning, gevoed door kinderachtige, mannelijke trots.