Ten tijde van het debuutalbum was Roosbeef een opvallende verschijning binnen het Nederlandse muzieklandschap, met aandoenlijke en grappige liedjes plus de ongepolijste charme van frontvrouw Roos Rebergen. De opvolger is een stralende diamant.

De naïviteit van het eerste album Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten heeft grotendeels plaatsgemaakt voor bezinning, maar nog altijd met de brute eerlijkheid en scherpe observaties van Roos Rebergen. Teksten handelen over onzekerheden, verlangens, liefdesperikelen en willekeurige alledaagse situaties.

Rebergen bezingt een uitzichtloze relatie in Iets Te Veel Wij(n), terwijl het dromerige Nachtauto verhaalt over een vluchtige romance. Roosbeef nestelt zich onmiddellijk in je hoofd met Als Je Me Zoekt, waar ze de eenzaamheid strijdvaardig van zich afzingt. “We zijn graag op ons zelf, maar liever niet alleen”, concludeert ze in Pulpo.

In het uiterst aanstekelijke Niet Uitmaken laat Rebergen weten concessies te doen om haar relatie in stand te houden. “Ik hoef niet naar je familie, jij niet naar die van mij”, zingt ze, terwijl ze even later aangeeft non-verbale communicatie te prefereren boven een goed gesprek. “Vraag het hemd niet van mijn lijf, maar trek het uit.”

Breekbaar

Producer Tom Pintens verzorgt de muzikale omlijsting, waardoor Roosbeef zich definitief losmaakt van het kleinkunstachtige sfeertje van het debuut. De liedjes op Omdat Ik Dat Wil zijn zwaarder aangezet, op momenten heftiger en intenser. Toch klinkt Rebergen soms nog steeds breekbaar, als op In Het Bos en Denk Aan Jou.

De progressie ten opzichte van het pas twee jaar oude Ze Willen Wel Je Hond Maar Niet Met Je Praten is aanzienlijk. Omdat Ik Dat Wil is evenwichtiger en verfijnder, maar desondanks complexer en rauwer. De emoties liggen meer aan de oppervlakte, mede vanwege de expressievere zang van Roos Rebergen. Een bijzonder mooi album.