Het Londense trio Male Bonding laat er geen gras over groeien. Kwam de band in 2010 als uit het niets met het fijne en verrassende lo-fi indiepunk debuut Nothing Hurts, in 2011 doken de drie in Woodstock de studio in voor de opvolger Endless Now.

Waarbij de studio het verschil maakt. Had Male Bonding op het debuut nog het charmante geluid van een opgetrommelde kartonnen doos, zijn op Endless Now de rafels en ruis weggeschaafd. Hierdoor klinkt het trio op dit album een stuk opener en toegankelijker dan op de voorganger.

Maar buiten verfijning van het geluid, is er niets wezenlijk veranderd op Endless Now. Nog steeds heeft Male Bonding een gezonde hang naar de betere indiepop uit de jaren tachtig en de begin jaren negentig.

Een snufje powerpop in laagjes noise doorwoven met draden punk en de ruigere indiepop. Alsof Hüsker Dü door de blender is getrokken met Superchunk en Fountains Of Wayne. Vrolijke en pakkende popmelodieën met een punkattitude.

Lief

Zo rauw en direct als Nothing Hurts wordt het echter nooit. Soms klinkt Male Bonding op Endless Now zelfs lief, zoals vele tienerpunkbandjes lief kunnen klinken. Onderscheid zit hem dan in de teksten die nog steeds in de teenangst duiken.

De drie Britten hebben duidelijk naar powerpop en post-hardcore geluisterd, maar staan niet te kopiëren. Male Bonding heeft een eigen punkpopvariant, met op deze plaat meer nadruk op de pop. Dat zal niet alle fans van het eerste uur goed vallen, maar heeft wederom geleid tot een – weliswaar niet wereldschokkende, maar wel – fijne plaat.