In het collectieve bewustzijn staat Stereo MC's vooral bekend om zijn hitsingle Connected, jaren gebruikt in reclames voor mobiele telefonie. Het gelijknamige album verkocht miljoenen en won twee Brit Awards, maar daarna bleef het voor het grote publiek angstvallig stil.

Toch zaten producer Nick Hallam en frontman Rob Birch niet stil en bijna twintig jaar en vier albums later is er dan nu Emperor's Nightingale. Ooit waren ze de eerste succesvolle Britse rapact, maar daar hoor je op het nieuwe album weinig van terug. Birch rapt namelijk niet meer, hij zingt.

Men had het op de voorgaande albums kunnen horen aankomen, maar de knoop lijkt nu definitief doorgehakt. Was hij al niet de meest talentvolle rapper, zijn zang is zo mogelijk nog minder interessant. Zeurderige, quasi-nonchalante Shaun Ryder of Ian Brown-pastiche, die nergens echt geloofwaardig wordt.

De backing tracks zijn echter wel van prima kwaliteit, hoewel weinig memorabel. Dunne synths en elektronische percussie vormen de basis, met daardoorheen hiphopachtige baslijntjes. Dit alles is redelijk vlak en glad afgemixt.

1993

Eerlijk is eerlijk, hadden de heren hun hoofd in het zand gestoken en gedaan alsof het nog steeds 1993 was, dan had dat ook geen echt meesterwerk opgeleverd. Vernieuwing was misschien nodig, maar of dit de juiste keuze is, valt te betwijfelen.

Als men een parallel wil trekken met het sprookje waar het album zijn titel aan ontleent, dan is dit album de kunstmatige, mechanische nachtegaal. Misschien dat Hallam en Birch zich bij het volgende album realiseren dat hun oorspronkelijke stijl – de echte, natuurlijke nachtegaal – toch beter past, maar iets echt relevants zal het waarschijnlijk hoe dan ook niet meer opleveren.