Al in de eerste minuut van Fever Dream laat Alias ons weten dat “only a fool would ignore this”. Een boute uitspraak, maar zeker is dat hij zelf in de afgelopen drie jaar de ontwikkelingen in de dubstep en hiphop niet heeft genegeerd.

Tussen verhuizen en vader worden door, heeft hij dat in het eigen geluid geïncorporeerd. Net als op Resurgam en Lillian, de collaboratie met zijn broer Ehren, floreert Alias in de nuance. Bij oppervlakkige beluistering ontgaan de kleine maatverschuivingen of elektronische erupties ver in de achtergrond.

Slechts een licht gevoel van ongemak overkomt je. Inderdaad, het ongemak van angstdromen. Fever Dream ontvouwt zich pas echt na meerdere luisterbeurten, bijvoorkeur met de horens op de oren. Zoete synthesizerpartijen gaan dan leven in hun strijd tegen tegendraads bollende bassen.

Tegelijkertijd verwijzend naar de nieuwe dubstep en de jaren negentig-rave. Daarin sluit de hiphop veteraan Brendan Whitney zich aan bij jonkies als Flying Lotus en Nosaj Thing, die in de afgelopen jaren grensvervagend werk leverde. Whitney zelf gooit daar dan nog een psychedelisch sausje overheen, die met name in de dubbele laag van Fever Dream zit.

Uitschieters

Ver weg gestopte vocalen samples, opkomende belletjes in een waas van synths, die daar even makkelijk weer in weg duiken. Experimenteel zonder ontoegankelijk te zijn. Maar ook zonder echte uitschieter. In alle subtiliteit vergeet Alias echt te grijpen.

Dat lukt wel met Goinswimmin of het bluesy Sugarpeee, maar lukt niet over de gehele plaat. Daarmee is Fever Dream echter geen plaat om te negeren geworden, daar houdt hij de spanning te goed voor vast. Maar om werkelijk omver te blazen, komt Fever Dream net wat kruit te kort.