In 2009 kwam het bebaarde kwartet uit Sacremento met twee verrassende platen. Een sterk debuut, maar vooral het tweede album, Monster Head Room, wist de ogen naar de psychedelische pop van Ganglians te trekken. Met Still Living het doel deze blik vast te houden.

Met de eerste tonen lijkt dat ook te lukken. In aan The Beach Boys refererende samenzang opent het viertal de plaat met een pakkend "this is a sad sad song, for all the sad sad people". Brian Wilson zou een warm gevoel van trots hebben gehad, had hij dit psychedelische surfpopjuweeltje geschreven.

Helaas blijkt gedurende plaat echter dat de openingszin ook anders ingevuld kan worden. Want buiten Drop The Act wordt het niveau van Monster Head Room zelden gehaald. Jungle en Bradley zijn nog fijne uitschieters, zij worden echter geflankeerd door teveel zwakke momenten.

De tie-die psychedelische indiepop klinkt weliswaar lossere dan op de voorgangers, wat een zekere speelsheid aan het geluid geeft. Maar soms schiet de band door in de losheid en wordt er zelfs ronduit vals gezongen in Things To Know of door de ritmesectie overduidelijk klappen mist.

Lo-fi

Hierdoor krijg je bij momenten de indruk naar de demo-opnames van het album te luisteren. Mooie schetsen van leuke ideeën in afwachting van de afwerking. Uiteraard kun je dit afdekken met de mantel der lo-fi.

Maar die mantel bedekt het gebrek aan variatie niet. Teveel nummers lijken op elkaar, pakkend of niet. Ondanks de goede ideeën, is dat waar het hier aan schort.


Ganglians staat op 17 augustus op Incubate, Tiburg.