Een Amerikaanse rapper en singer-songwriter die in Nederland zijn debuutalbum opneemt is een zeldzaamheid. Ook wekt het argwaan op. Waarom Nederland? Waarom niet gewoon thuisland de VS, het geboorteland van alle hier tentoongespreide stijlen?

In dit geval is daar een duidelijk antwoord op te geven. Correspondence Music Volume 1 is tot stand gekomen uit een samenwerking tussen Correspondence, echte naam Samuel Wilson, en ondergewaardeerde Nederlandse soulzanger en producer Ivar Vermeulen.

Vermeulen neemt het grootste gedeelte van de productie en de instrumenten voor rekening en Wilson rapt en zingt. Beide drukken hun stempel op het album en hiermee is het eerder een echt samenwerkingsverband dan een soloalbum van Wilson.

Wilsons rap heeft een prettig ouderwetse, melodische flow en zijn zang is adequaat, hoewel hij zich puur als zanger niet staande zou kunnen houden. Muzikaal bevat het album echte, beatgeoriënteerde hiphop, haast The Roots-achtige funk en hier en daar wat welkome snufjes soul.

Memorabel

Helaas heeft het album geen echte memorabele songs. Na een paar keer luisteren blijven hier en daar wat hooks en wat productionele ideeën hangen, maar een echte diepe indruk maakt het niet. Het album klinkt bovendien meer als een mixtape dan als een echt samenhangend geheel.

Dat alles gezegd is hier toch genoeg om van te genieten. Beide heren zijn goed in wat ze doen en het is zonneklaar dat het album met veel liefde in elkaar gesleuteld is. Een Volume 2 dat iets meer coherent is, is hopelijk niet uitgesloten. Sterker nog; laat maar komen.