Een jaar lang trok Malkmus met zijn oude maten langs de podia. Samen de straten onveilig maken, zoals Pavement dat had gedaan tot 1999. Eenmalig, zoals hij vrij stellig heeft laten weten. Een stelligheid die hij lijkt te willen onderstrepen met Mirror Traffic.

Inmiddels al het vijfde soloalbum sinds het verscheiden van Pavement, maar wel de eerste waar hij zo consistent en helder klinkt. En daar speelt een andere indierockgrootheid uit de jaren negentig een grote rol in. Beck, die eerder dit jaar Thurston Moore al prachtig in kleur bracht, heeft ook hier in de productie wonderen verricht.

Een helder, open en bovenal gebalanceerd geluid waarin de dissonante staccato gitaarpartijen even sterk uitkomen als de overstuurde erupties. Basisingrediënten voor de schijnbaar slordig gespeelde pop waar Malkmus zich hier weer koning in toont.

Nog steeds flirt hij met de progrock die hij op de voorgaande albums had omarmd, maar in veel mindere mate. Verwacht dan ook geen tien minuten durende gitaarexploraties, zoals in het titelnummer van Real Emotional Trash. Malkmus lijkt hier eerder terug te vallen op zijn hoogtijdagen met Pavement.

Senator

Geen Slanted And Enchanted, maar hier en daar doet Mirror Traffic denken aan Wowee Zowee of Brighten The Corners. Alleen dan wel aangevuld met een blueslick of een quote uit de progrock. Dit ontaardt echter altijd weer in een knipoog, een welgeplaatste verspeling of net te ver doorgetrokken snaar. Want Malkmus is de lach en de sneer niet vergeten.

Nog altijd weet hij wat we willen. Of, zoals hij zingt in Senator, het hoogtepunt van de plaat, "I know what the senator wants, what the senator wants is a blowjob". Wij, echter, volstaan met Malkmus op zijn top.