Voordat Pierre Leroux en Victor Le Masne het duo Housse De Racket vormden, waren ze sessiemuzikanten voor Franse topacts als Air en Phoenix. Dat deze Fransmannen ook heel goed op eigen benen kunnen staan bewijzen ze op het tweede album Alesia.

Waar het humoristisch getitelde eerste album Forty Love met name indiegitaarpop bevatte, zijn de songs op Alesia veel meer opgebouwd rondom synths. Ook de eerdere up-beatklank is ingeruild voor een serieuzere, haast grimmigere toon. De heren lijken op sommige songs symfonische aspiraties te hebben.

Het wordt echter nooit progrock; daar is het allemaal net iets te puntig en te punky voor, maar heel ver ernaast zit het niet. Met name de fantastische titelsong is een synth-epos, maar dan drie minuut dertig in lengte.

Andere hoogtepunten zijn single Roman, het om een spannende synth-hook opgebouwde TGV – waarop de heren met dezelfde liefde die Kraftwerk had voor de Duitse autobahn de titulaire trein bezingen – en Aquarium dat op het einde ontspoort in prettige discopunk.

Beklijven

Helaas zijn niet alle songs van hetzelfde, hoge niveau. Met name in het midden staan een aantal songs die niet echt beklijven. De productie is in handen van Philippe Zdar, bekend als één helft van danceduo Cassius. Zdar levert prima werk af, maar hier en daar klinkt alles wel wat modderig en vol. Waarschijnlijk een bewuste keuze, maar het pakt niet altijd even goed uit.

Alesia is een prettig album dat in goede aarde zal vallen bij menig liefhebber van de betere alternatieve pop, maar het niet constante niveau van de songs weerhoudt het album van potentiële klassiekerstatus.