Wie weet waar de titel van dit album naar verwijst, mag het zeggen. Het klinkt wel als een geschikte naam voor een log en primitief beest uit het Stenen Tijdperk, dat met lome tred alles op zijn pad vermorzelt. Laat dat nou ook een prima beschrijving voor de muziek op dit schijfje zijn.

Frontman Mike Cummings ploeterde vijf jaar lang in de Amerikaanse hardcorescene rond voordat hij besloot dat het roer om moest. Backwoods Payback werd zijn nieuwe vehikel en smerige stoner de muzikale koers. Tijdens de tours die volgden bracht de band zijn muziek en platen zelfstandig aan de man.

Momantha is het eerste album dat met steun van een platenlabel wordt uitgebracht. Het laat luid en duidelijk horen dat Cummings er goed aan heeft gedaan een andere weg in te slaan: zijn donkere en dreigende, naar Glenn Danzig en grunge neigende stem komt veel beter tot zijn recht in deze zware en trage context dan in een rappe hardcoreomgeving.

De veelal langzaam, maar altijd krachtig voortrollende nummers tonen bovendien aan dat de groep als geheel een goed geoliede en uiterst betrouwbaar ronkende rockdiesel is gaan vormen, warmgedraaid door ontelbare uurtjes op de weg.

Modderig

Hoewel een lekker modderig, diep zoemend geluid en een sterke cadans voortdurend prominent aanwezig zijn, houdt ieder stuk een eigen karakter.

Zo gaat het tempo tijdens Lord Chesterfield even omhoog en doet Timegrinder zijn allesvernietigende naam eer aan. Tijd dus om dit stonermonster naar Nederland te halen, om te beginnen in eigen huis.