Met haar nieuwe album What Matters Most eert Barbra Streisand haar favoriete tekstschrijvers, het echtpaar Alan en Marilyn Bergman. Streisand en de Bergmans zijn deels verantwoordelijk voor elkaars succes en dit album is de bekroning van die samenwerking.

Nu was Streisand al een succesvolle zangeres voordat ze haar eerste liedje van het echtpaar Bergman opnam, maar de liedjesschrijvers voorzagen Streisand wel van haar eerste Amerikaanse nummer 1-hit (The Way We Were, 1974). Ook schreven ze You Don’t Bring Me Flowers (opnieuw nummer 1, nu met Neil Diamond) en Papa, Can You Hear Me?.

De deluxe-editie van What Matters Most bevat tien van Streisands eerdere opnames van Bergman-liedjes, waaronder deze drie. Het is slechts een selectie uit ruim vijftig nummers die Streisand op plaat zette van Alan en Marilyn Bergman. Het geeft echter een aardig overzicht van wat de songs behelzen, hoewel een chronologische volgorde beter was geweest.

Maar het gaat uiteraard om het eerste schijfje, waarop Streisand tien nummers van de Bergmans zingt die zij nog niet eerder had opgenomen. Enkele liedjes zijn zelfs voor het eerst commercieel verkrijgbaar, na enkel gebruikt te zijn voor musicals of televisieprogramma’s. Oud en toch ook nieuw, dus.

Slobbertrui

Ieder nummer heeft een tijdloze kwaliteit, met een grandeur die typisch is voor Barbra Streisand. De arrangementen zijn warm, wollig en weelderig; als een oude slobbertrui op een koude winterdag. Vertrouwd en veilig, maar ook onopvallend. Het album is bijna volledig ontdaan van de dramatiek van Streisands vroegere werk, in ruil voor lieflijke naïviteit.

Enkel haar versies van The Windmills Of Your Mind, Solitary Moon en I’ll Never Say Goodbye komen wat dat betreft in de buurt van emotionele evergreens als Papa, Can You Hear Me? en You Don’t Bring Me Flowers. What Matters Most is niet Streisands beste werk, wel het meest coherente.