Tim Buckley is er in zijn korte leven nog in geslaagd een muzikale opvolger op de wereld te zetten; zoon Jeff heeft een dergelijk geschenk helaas niet meer kunnen achterlaten. Hun stemmen leven echter voort en blijken een inspiratiebron voor velen, waaronder deze Sam Brookes.

Kinks-frontman Ray Davies windt er geen doekjes om: deze jonge Engelsman, die al eens bij hem in het voorprogramma heeft gestaan, is simpelweg helemaal geweldig. Inderdaad weet Brookes op zijn debuutplaat met smaakvol gitaarspel en veel meer nog een krachtig, emotioneel geladen stemgeluid meteen de aandacht naar zich toe te trekken.

Over het algemeen pakt hij de zaken op dit relatief korte schijfje zo eenvoudig mogelijk aan, vaak nagenoeg in zijn eentje spelend, een enkele keer wat uitgebreider begeleid, maar altijd met zijn prachtige stem in het brandpunt van alle activiteit.

De acht liedjes die het album telt zitten meestal overzichtelijk in elkaar en overschrijden de grens van vijf minuten slechts een heel enkele keer. De teksten zijn gewijd aan de mijmeringen en observaties van de zanger en in heldere, soms wat naïef aandoende taal gesteld.

Zeldzaam

Brookes is dan ook pas vierentwintig jaar oud en hoewel er zeldzame gevallen bestaan waarin dat niet valt af te lezen aan het werk, behoort deze jongeman duidelijk niet tot die categorie.

Zijn woorden en melodieën hebben vaak nog wat clichématigs, maar worden met een aanstekelijk pril enthousiasme gebracht. Een meesterwerk kun je dit debuut dus niet noemen. Wel klinkt het heel veelbelovend – en mooi.