Het vermoeden bestond dat Black And White America een funkalbum zou worden, maar maker Lenny Kravitz ventileerde her er der al dat we onze verwachtingen moesten afzwakken. Geheel terecht ook, wat Kravitz denkt niet zo zwart-wit.

Opener en titeltrack verraden echter duidelijke invloeden van soul en funk. Niet geheel onbekenden in het repertoire van Kravitz, want een groot gedeelte van zijn vroege werk is gestoeld op deze fundamenten, zij het met de nadruk op rockmuziek. Door de jaren heen is dat hevig afgezwakt, maar Kravitz maakt hier de cirkel rond.

Come On And Get It lijkt bij de eerste tonen een door Parliament geïnspireerd nummer, maar blijkt enkele seconden later een ouderwetse rocker zoals we van Kravitz gewend zijn (al is de gitaarriff een beetje afgekeken van Black Crowes). Ook In The Black, Everything en Rock Star City Life zijn vintage Kravitz-rocksongs.

Die doen het natuurlijk altijd goed, maar interessanter zijn de funknummers. Het eerder genoemde Parliament, maar ook Sly Stone en James Brown zijn referentiekaders. Brown wordt zelfs bij naam genoemd in Life Ain’t Been Better Than It Is Now, dat zeker qua opbouw en ritme overeenkomsten vertoont met diens hit The Payback.

Synthesizers

Sunflower en Boongie Drop missen hun doel. De eerste is een hevig met synthesizers doorspekt popdeuntje met elementen uit latinmuziek en raps van Drake. Boongie Drop is een soort jaren negentig-dancehallnummer, wederom met een prominente rol voor synths, en gastbijdragen van rapper Jay-Z en toaster DJ Military.

De mierzoete R&B-ballad Liquid Jesus, het luchtige Stand (You’re Gonna Run) en groovy glijnummer Superlove lijken van een ander album te komen dan de meer reguliere liedjes Push, The Faith Of A Child en Dream, waardoor er weinig overblijft van een bovenliggend (muzikaal) thema. Wat Kravitz zelf dus ook niet voor ogen had.


Lenny Kravitz staat op 17 oktober in Ahoy, Rotterdam.