De naam Fionn Regan zal niet meteen een belletje doen rinkelen bij iedereen. Toch zou dit bij in ieder geval de liefhebber van de betere singer-songwriters wel zo moeten zijn. 100 Acres Of Sycamore is het derde album van deze Ierse liedjesschrijver.

Met een stem die iets weg heeft van Don McLean, waarmee hij fraseert als Ryan Adams, en een onmiskenbaar liedjesschrijftalent pakt Regan je meteen vanaf song één in en houdt tot het einde je aandacht vast. 100 Acres Of Sycamore staat vol prachtige, ingetogen liedjes. Spaarzaam gearrangeerd en vol emotie en geloofwaardigheid gezongen.

Een zacht gespeelde akoestische gitaar en wat strijkers is vaak alles dat Regan nodig heeft om zijn sterke teksten te omlijsten. Het album ademt een zelfde soort sfeer als die die Fleet Foxes op hun twee albums neer weten te zetten, compleet verstoken van trend of zeitgeist.

Ook doet het denken aan Heartbreaker, het solodebuut van de eerder genoemde Ryan Adams. Het loopt over van hetzelfde rauwe talent, alleen dan met minder branie en met een veel strakkere productie.

Melancholie

Houdt je echter niet van melancholie, dan is dit geen album voor jou. Regan zwelgt gelukkig niet in zelfmedelijden, maar het is geen album om op te zetten als je opgevrolijkt moet worden. Echt zware kost is het echter niet; het geheel luistert prettig weg.

Regan verdient het om veel meer dan enkel een underground-darling te zijn. 100 Acres Of Sycamore is daar het bewijs van. Verplichte aankoop voor iedereen die van mooie liedjes en al even zo mooie stemmen houdt.