Emotie versus ratio. Soms gaan ze hand in hand, op andere momenten staan ze haaks op elkaar. Rappers Kanye West en Jay-Z zijn – wat hiphop betreft – de personificaties van deze begrippen. Op Watch The Throne kunnen ze goed met elkaar overweg.

Ieder voor zich gelden Jay-Z en Kanye West als de meest succesvolle en getalenteerde rappers van de afgelopen tien jaar. Watch The Throne werd daardoor al gauw één van de meest besproken hiphopalbums van 2011, al maanden voor release. Nu het album er ligt, blijkt die belangstelling terecht. Maar ook wat tendentieus.

Zoals verwacht gaan Jay-Z en Kanye West niet mee met de huidige trend van elektronisch klinkende, houseachtige rapnummers die hoogtij viert in de VS. De twee diepen vooral hun werkwijze verder uit, hoewel dat inventiviteit in de weg zit. De nummers zijn zelfs erg formulematig: ouwe sample, overstuurde beat, repetitief refreintje.

Maar als er twee mensen zijn die deze formule meester zijn, dan is het dit duo wel. Slimme geknipte en geplakte zanglijntjes uit nummers van Cassius (Why I Love You), Otis Redding (Otis) en James Brown (Gotta Have It) blijken enorm aanstekelijk. De sample uit het oorspronkelijke James Brown-nummer wordt zelfs meerdere malen gebruikt.

Opbeurend

Beyoncé vervult een glansrol op de opbeurende track Lift Off en leidt de aandacht wat af van de twee rappers. Productioneel gezien ligt Watch The Throne beslist in het verlengde van Wests meesterwerk My Beautiful Dark Twisted Fantasy, al zijn de nummers overwegend minder sterk en zowel thematisch als muzikaal niet zo avontuurlijk.

“Celebration of black excellence”, rapt de tekstueel superieure Jay-Z op Watch The Throne, dat tevens een alternatieve titel voor dit album had kunnen zijn. West zorgt voor dramatische emotionele ondertonen op de veelal synthetisch klinkende producties. De twee zitten elkaar zelden in de weg, want ze weten gezamenlijk de juiste balans te vinden.