Het is zijn eerste soloalbum in bijna tien jaar: op zijn vijfenzestigste heeft Deep Purple-bassist Roger Glover niet bijzonder veel haast meer. If Life Was Easy ademt, ondanks de naar Glovers zeggen turbulente periode die eraan voorafgegaan is, een navenant ongedwongen sfeer.

Afgaande op de hoes laat de hardrockveteraan zich begeleiden door een groep genaamd The Guilty Party. Beluistering van de schijf onthult echter dat dit enkel een losse verzameling vrienden en bekenden is, die Glover in zeer uiteenlopende samenstellingen assisteert.

Dat is allerminst vreemd, gezien het feit dat de illustere bassist (en zanger, gitarist, toetsenist, percussionist, al naargelang het uitkomt) met de zestien liedjes op deze plaat heel verschillende genres aanroert.

Zo refereert de opener vaag naar reggae, terwijl het tweede nummer mede door totaal andere zang veel ruiger klinkt. Het daaropvolgende Moonlight is een ballade gezongen door zijn dochter Gillian en The Car Won’t Start slaagt er zowaar in ska en blues met elkaar te verenigen.

Eclectisch

Dan zijn er nog het duistere, met strijkers gelardeerde When The Day Is Done en het vooral door de vocalen zwaar naar Dylan neigende The Ghost Of Your Smile. Een buitengewoon eclectisch album dus, waarop Glover zich wel voortdurend een sterke liedschrijver betoont.

Afgezien van dat vakmanschap is de coherentie ver te zoeken, maar dat zal de Brit ongetwijfeld worst wezen. Dit is duidelijk het product van een muzikant die niets meer hoeft en doet waar hij zin in heeft, ongeacht doelgroepen. Het resultaat is niet essentieel, maar wel aangenaam.