Idaho – You Were A Dick

Na een afwezigheid van zes jaar opent Idaho het achtste album in negentien jaar met de woorden “I hope you don’t take it personal, that I dissappeared like that”. Het titelnummer, speciaal voor de bink van de middelbare school, maar met deze openingszin haast ook een aanhef aan ons.

Begin jaren negentig stond Idaho samen met bands als Red House Painters, Low en Seam aan de wieg van de slowcore. Trage, slepende en vaak donkere ingetogen indierock waar de explosie vaker uitblijft dan plaatsvindt.

Ingetogen is Idaho hier zeker. Opvallend is dat Jeff Martin de gitaar nog verder naar de achtergrond heeft verdrukt. Zijn lijzige fluisterstem wordt tegenwoordig voornamelijk door toetsen gedragen. Dat doet verder niets af aan de spanning.

Nog steeds houdt Martin het ingetogen, slepend en klein. Daarbij laat hij zich op You Were A Dick aanvullen door Eleni Mandell, die haar stem leent aan een aantal nummers. Een combinatie die onder andere in Weigh It Down erg goed uit de verf komt.

Melancholie

Meestal blijft de dame echter op de achtergrond, haast als sprankje hoop in Martins melodische melancholie. Opvallend warme melancholie, die af en toe wordt opengebroken door een plotse speelse riedel op de piano of tenorgitaar.

Of het zijn de kleine loops of elektronische effecten die voortdurend als kleine luchtbelletjes uit het water naar boven borrelen. Verrassend genoeg om je de gehele plaat met slechts een enkele explosie (zoals in Up The Hill) bij de les te houden. Of om juist bij weg te dromen.

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie