Fans van alternatieve rockbands als Planes Mistaken For Stars en Drive Like Jehu hebben er een nieuwe lieveling bij: het Noorse Wolves Like Us. Late Love is het debuutalbum van de Scandinaviërs.

De leden van Wolves Like Us speelden eerder in bands als Amulet, Infidels Forever, JR Ewing en Silver. Veel van deze bands bezigde een vorm van hardcore of posthardcore en dat drukt duidelijk zijn stempel op de muziek op Late Love.

Wolves Like Us maakt op gitaarriffs en op groove gebaseerde gitaarrock waarover zanger Lars Kristensen met baritongrunt zingt. En laatstgenoemde is eigenlijk de grootste zwakte van Wolves Like Us; Kristensen probeert daadwerkelijk tonen te zingen en dat lukt niet overal even goed.

Bovendien zijn de zanglijnen over het algemeen niet echt interessant en bevat zijn stem ook nog eens totaal geen dynamiek; inherent probleem van de manier van zingen. De songs zelf bevatten gelukkig wel genoeg dynamiek en zijn pakkend genoeg om interessant te blijven. De klank van het album is ook niet echt om over naar huis te schrijven.

Modderig

Alles klinkt modderig, ongedefinieerd en bij vlagen als een goedkope demo. Misschien gaat de band voor een Deftones-achtig geluid, maar dat komt totaal niet uit de verf. Drummer Jonas Thire laat op de laatste helft van het album hier en daar ook wat kleine steken vallen, wat het idee dat je met een demo van doen hebt alleen maar versterkt.

Dit alles gezegd is het toch een adequaat album waar liefhebbers van de voorgenoemde bands genoeg plezier aan kunnen beleven. Een echte nieuwe ster aan het firmament van de alternatieve rock is Wolves Like Us echter (nog) niet.