De naam Marc Broussard is eigenlijk alleen bekend bij een handjevol muziekliefhebbers. Vreemd eigenlijk, want Broussards muziek lijkt geschikt en is misschien zelfs bewust ontworpen voor het grote publiek. Zal zijn vijfde album hier verandering in kunnen brengen?

Op papier zou dit zo maar eens kunnen lukken. Broussard zingt met prettige stem radiovriendelijke zwijmelpop met afgewisseld een randje R&B, blues, gospel en met name soul. Het randje blijft over het algemeen maar een klein randje, net genoeg om aan het genre te refereren zonder dat het daadwerkelijke genremuziek wordt.

In de praktijk betekent dit eigenlijk niet veel voor Broussard. Zijn vorige albums klonken namelijk min of meer ook zo. Vreemde zaak, want als zangers als James Morrison en Gavin DeGraw er mee kunnen scoren, waarom dan niet Broussard?

De benodigde ingrediënten zijn er in ieder geval allemaal. De songs met veelal pakkende refreinen zijn prima, de productie is modern en spiegelglad en aan uitstraling heeft Broussard ook geen tekort.

Louisiana

Hoogtepunten van het album zijn song Eye On The Prize waarin hij eens echt kleur bekent en geloofwaardige blues inclusief slidegitaar neerzet, die duidelijk muzikale elementen uit zijn geboortestreek Louisiana bevat en de naamloze bonustrack die klinkt alsof hij in één take opgenomen is. Broussard is op dit album op zijn best als hij niet probeert het grote publiek aan te spreken.

En misschien zit daar dan ook meteen de clou: Broussard moet gewoon doen wat hem ligt in plaats van het aan de klank van het album af te horen zoeken naar de massa. Maar, het succes is hem gegund. Zeker als dat meer van dit soort kwaliteitsalbums oplevert.