Pitbull – Planet Pit

Gemodelleerd naar het charismatische voorbeeld van zakenpartner P. Diddy doet Pitbull met Planet Pit een nieuwe poging de Amerikaanse en Europese hitlijsten te bestormen. Winst op commercieel vlak lijkt dan ook het enige beoogde doel van zijn zesde studioalbum.

De muziekindustrie kent vele tekortkomingen. Één daarvan is dat niemand meer op eigen benen durft te staan. Tegenwoordig ziet de achterkant van een gemiddelde albumhoes eruit als de cover van een glossy magazine; een aaneenschakeling van internationale popidolen.

Planet Pit is geen uitzondering op deze regel. De toevoeging van grof R&B- geschut, bestaande uit onder andere Chris Brown, Ne-Yo en Enrique Iglesias, heeft het album echter niet geholpen. Integendeel zelfs, het heeft des te duidelijker gemaakt dat Pitbull niet thuis hoort op dit speelveld.

De middenmoot in de Idols-competitie is misschien al te hoog gegrepen. Op pijnlijke wijze probeert Pitbull zich veertig minuten lang te profileren als de ultieme latinlover, met plaatsvervangende schaamte als gevolg. Ook wordt er onophoudelijk gerefereerd naar de Cubaanse roots van mr. Armando “Pitbull” Pérez.

Goedkoop

De beats op Planet Pit zijn een mengeling van goedkope autotune en simpele eurotrash-house. Zeker niet de typische ingrediënten die je zou verwachten op een zomerse dansplaat geproduceerd door iemand met een exotische achtergrond.

Het benoemen van uitblinkers op dit album is zo goed als onmogelijk. Qua structuur en opbouw lijken alle nummers op elkaar en over tekstuele hoogstandjes kan je het nauwelijks hebben. De enige prijs waar Planet Pit mogelijk nog in aanmerking voor komt is die van slechtste album van het jaar.

Lees meer over:
Tip de redactie