Op de hoes van het vierde album van Simple Plan staat de slaapkamer van een tienermeisje afgebeeld, die volhangt met posters van de punkpopband. Simple Plan drijft hiermee de spot met succesvolle boybands, terwijl Simple Plan muzikaal gezien vooral een parodie op zichzelf is.

Maar niet alleen boybands als Wham!, Backstreet Boys en N*Sync worden nagedaan in het cd-boekje, ook kruipen de Canadezen in de huid van onder andere The Beach Boys, Run-D.M.C. en Ramones. De invloeden van geen van die bands vinden (direct) hun weg naar het auditieve gedeelte van Get Your Heart On!, hoewel dat mogelijk interessant had kunnen zijn.

In plaats daarvan werkt Simple Plan binnen een duidelijk omkaderd stramien. Punkpop met direct aanwijsbare invloeden; Green Day, Yellowcard, Blink-182, Good Charlotte, All Time Low, Sum 41, het vroege werk van Jimmy Eat World en her en der de arenarock van Bon Jovi en Nickelback.

Nadeel is echter dat het werk van Simple Plan ontzettend eenvormig is. Zelfs Metallica-producer Bob Rock (op het tweede album Still Not Getting Any…) en Britney Spears-producer Max Martin (op de derde, Simple Plan) wisten weinig uniciteit aan te brengen in de homogene popdeuntjes van de band uit Montréal.

Diepgang

Ook producer Brian Howes lukt dat niet. Dat maakt van Get Your Heart On! al snel één van de minst verrassende albums van 2011. Met een gemiddelde leeftijd van dertig jaar is het bovendien schrijnend hoe weinig tekstuele en muzikale diepgang de bandleden op hun vierde langspeler laten horen.

Helaas voegen de prima vocale gastbijdrages van Natasha Bedingfield, Rivers Cuomo (Weezer), Alex Gaskarth (All Time Low) en K’naan weinig toe vanwege de ongeïnspireerde productie. Simple Plan is zo overtuigd van zijn eigen formule dat het dogmatisch wordt. Daar hadden zelfs de door de Canadezen geparodieerde boybands nooit last van.