Het leek erop alsof Beyoncé met haar optreden op Glastonbury 2011 het laatste beetje scepsis wegnam dat de muziekminnende mensheid over haar had. Op haar nieuwe album 4, probeert de zangeres met de beste benen sinds Tina Turner dat statement kracht bij te zetten.

De eerste single, Run The World (Girls), geeft een vertekend beeld van 4. Het nummer, dat gebaseerd is rondom Pon De Floor van Major Lazer (een nevenproject van danceproducers Diplo en Switch), wekt de indruk dat het album inhaakt op de huidige houserage in de VS.

Het blijkt echter een slinkse afleidingsmanoeuvre en het nummer staat helemaal achteraan op het album, bijna gedegradeerd tot een soort bonustrack. In plaats van kille beats en schelle synthesizers, kiest Beyoncé voor een traditionele, warme R&B-sound.

Beyoncé grijpt terug naar de swingbeat van eind jaren tachtig en begin jaren negentig op luchtige nummers als Party (met André 3000 van Outkast), Rather Die Young en Love On Top. Die laatste had ook gezongen kunnen zijn door Shanice. Inderdaad, die van I Love Your Smile.

Gedateerd

De diverse langzame en midtempo ballads (waarvan eentje geschreven door Diane Warren) lijken bewust voorzien van een gedateerde productie en doen denken aan Mariah Carey en Céline Dion in de eerste helft van de jaren negentig. Het is één grote pastiche; van de vintagebeats tot de cleane gitaargeluiden.

De weinige uptempo – en tevens de meest eigentijdse – nummers bewaart Beyoncé tot het eind van de plaat; Countdown (met een sample van Boyz II Men, nota bene), End Of Time en single Run The World (Girls). Ze heeft de stem, het haar én de benen, maar het ontbreekt ‘m op dit album aan echt memorabele hits.