Het Amerikaanse The Innocence Mission mag al enkele jaren iconen als Joni Mitchell en Sufjan Stevens tot de fanschare rekenen. In de goede twee decennia van het bestaan is het de indiefolkband echter niet gelukt om dezelfde status te behalen.

Vraag is of het met My Room In Trees, het achtste album inmiddels, wel gaat lukken. Het trio rond het echtpaar Peris maakt al sinds de oprichting ambachtelijke folkpopliedjes, gedragen door kraakheldere stem van Karen Peris. Laverend tussen de eerder genoemde Mitchell en Joanna Newsom, is dat het sterkste punt van de band.

In vakmanschap valt de band weinig aan te rekenen. Goed gezette mineur- naar majeurwisselingen, meer dan gedegen instrumentbeheersing en een volleerde hand in composities zijn de basis. En daarover dan de zwijmelzoete stem van Peris.

Maar echt spannend wordt het nooit. The Innocence Mission is lief en, ja, onschuldig. Door dat de band nooit eens gromt of lichtjes van zich afbijt, verdwijnt zwijmel zoet al snel naar de achtergrond. Het laatste zetje daarbij gezet door de teksten.

Missie

Met als absoluut dieptepunt God Is Love, waarin Karen Peris zingt "God is love and love will never fail me". Hoewel het liefdevol, zacht en gemeend klinkt uit haar mond, moeten er toch andere woorden te vinden zijn om je liefde tot God te bezingen.

My Room In Trees is dan echter al bomenbehangpapier in de kamer geworden. Nadrukkelijk aanwezig, maar altijd op de achtergrond. Mooi voor de rust, maar stiekem dwalen de vingers al over de platenkast. Opzoek naar Joni Mitchell, Joanna Newsom of Sufjan Stevens.