Atari Teenage Riot – Is This Hyperreal?

Als de eerste Atari-computers vroeger vast liepen, moest je deze een kleine tien centimeter optillen en laten vallen. Daarna was het probleem verholpen, en ratelden ze weer gewoon verder. De hiatus van tien jaar bij Atari Teenage Riot lijkt het zelfde effect te hebben.

De Duitse band maakte in het laatste decennium van de vorige eeuw furore met de combinatie van techno, punkattitude en een duidelijke antifascistische, anarchistische boodschap. In 1999 verliet zangeres Elias echter de band, waarna Alec Empire in 2000 de stekker uit de Atari ST1040 trok.

De dood van Carl Crack een jaar later leek definitief een punt achter het activisme te zetten. Maar in 2010 pikte Atari Teenage Riot de zwarte vlag weer op in een aantal enorm goed ontvangen live shows. Om nu te komen met het vierde album, het eerste in twaalf jaar.

En in die twaalf jaar lijkt er weinig veranderd. De Duitsers breken een lans voor netneutraliteit (Activate), geven af op de macht van multinationals (Black Flags), waarschuwen de Duitse regering dat ze naar het volk moet gaan luisteren (Is This Hyperreal?) en roepen op tot activisme (Codebreaker).

Overstuurd

Als geboren activisten, die ook werkelijk daad bij woord voegen, voegen zij zich hier weer in de eerste linie. En ook in geluid is er nauwelijks sprake van een nieuwe weg. Digital Hardcore, zoals de band dat in de jaren negentig neerzette. Hard gitaar, direct, rechtdoor, overstuurd en een exploderende Atari ST.

Daarover de punkuithalen van de verschillende leden. Het niveau van het verleden wordt wel gehaald. Maar helaas met weinig vernieuwing, met als uitzondering Blood In My Eyes, waar wordt geflirt met popmelodieën. Maar verder worden de ruim tien jaar aan zwijging overbrugt als het een val van slechts tien centimeter betreft.

Tip de redactie