Als je je tweede album Quality First, Last & Forever noemt, werp je meteen hoge verwachtingen op. Kan het met elkaar getrouwde folkduo uit Engeland deze verwachtingen daadwerkelijk waarmaken?

Met de songs is in ieder geval niets mis. Het album staat vol kwalitatief hoogstaande folk- en americanasongs vol close-harmonysamenzang. Er staat wel maar één liedje op dat écht met kop en schouders boven de rest uitsteekt.

Cheap Wine is een echte ouderwetse countrysong vol gebroken beloftes en niet uitgekomen toekomstdromen, zoals ze zelden nog geschreven worden. Een mini-meesterwerkje dat alleen op zichzelf al het album het luisteren waard maakt. Het echtpaar begaat echter wel de grootste doodzonde dat een close-harmonyduo kan begaan: de stemmen vloeken ietwat.

Beide stemmen, die overigens allebei als vrouwenstemmen klinken, bevatten een scherp randje en kleuren daardoor niet helemaal perfect bij elkaar. Bovendien heeft men de neiging om korte, puntige zanglijnen te bezigen die dit euvel alleen nog maar verder accentueren.

Scherp

Echter, dit kan ook een productionele fout zijn. Het album klinkt over het algemeen genomen wat scherp. Zonde, want juist een folkalbum hoort warm en akoestisch te klinken.

De titel wordt waargemaakt, maar de algemene klank, de samenzang en niet alle songs zijn goed genoeg om het hele album tot een meesterwerk van het niveau Simon and Garfunkel te bestempelen. Song Cheap Wine verdient echter de albumtitel dubbel en dwars.