Underground Railroad – White Night Stand

De Fransen zijn over het algemeen niet echt welkom in het Verenigd Koninkrijk. Toch geniet Underground Railroad, een postpunkdrietal dat ooit van Parijs naar Londen verhuisde op zoek naar succes, een redelijke populariteit aan de overkant van de Noordzee.

White Night Stand is het derde album van de twee heren en dame en staat vol bezwerende gitaarmuziek. Postpunk met een donkere, bluesy inslag, met leadzang van zowel drummer Raphael Mura als gitariste Marion Andrau, de laatste met een – al dan niet bewust gecultiveerd – charmant Frans accent.

Twee bandleden op leadzang is in dit geval een goede keuze. Het zorgt voor afwisseling en houd het album langer interessant. Alle songs lijken namelijk tot op zekere hoogte op elkaar.

De liedjes zijn stuk voor stuk niet slecht, echter is er geen enkele song die er echt uitspringt. De productie werkt in dit geval ook niet mee, alles wordt gehuld in zware effecten en zorgt ervoor dat songs nog moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn.

Korter

Het album had bovendien twee songs korter mogen zijn. Het negen minuten durende Seagull Attack voelt aan als een natuurlijk einde, maar daarna komen er nog twee songs, waarvan eigenlijk maar eentje echt de moeite waard is.

White Night Stand is een adequaat album, maar op zichzelf niet erg bijzonder. De band heeft een originele, eigen sound, echter zijn de songs zijn net niet goed genoeg om Underground Railroad op een hoger plan te tillen. Voor de liefhebbers van donkere popmuziek desalniettemin de moeite waard.

Lees meer over:
Tip de redactie