EMA – Past Life Martyred Saints

Past Life Martyred Saints is de plaat die gemaakt moest worden. Elk nummer van het solodebuut van Erika M. Anderson ademt deze noodzaak. Direct, puur, enkel geladen met emoties die het systeem uit moesten. Om ons, de luisteraar, vervolgens van de sokken te blazen.

De bouwstenen waar EMA haar debuut mee bouwt, vinden we in de eerste helft van de jaren negentig. Noiserock, lo-fi, grunge, shoegaze; allen terug te horen. Maar in tegenstelling tot de huidige revivalgolf die de knop op vintage copy-paste hebben, neemt EMA deze elementen om er een nieuw huis van te bouwen.

Elk nummer is geladen, overstroomt van onderliggende spanning. Een spanning waarin EMA het beste van Sonic Youth, PJ Harvey, Cat Power en Hole samenbalt tot haar eigen angst. Absoluut hoogtepunt daarin is Calfornia, waarin zij haar gal spuugt over de Sunshine State.

Opgebouwd uit berekend geplaatste feedback, echo en distortion, waarin Fever Ray en Kim Gordon samenkomen. Pure dreiging en angst, die vervolgens wordt doorgezet in het onderkoelde akoestische Anteroom, dat de inspiratie vindt in Nirvana.

Weinig

EMA heeft weinig nodig om te overtuigen. Soms is zelfs alleen haar stem genoeg, zoals in het volledig a-cappella Coda – over een toch niet al te positieve drugservaring. Kaal is hier de kracht en weglaten de kunst.

Past Life Martyred Saints is daarin uitermate gebalanceerd. Elk geluid afgemeten, afgewogen en precies geplaatst. Net als bij The XX, waar het overbodige ook geheel als overbodig werd beschouwd en behandeld. En juist dat vormt de basis van de spanning, de lift die EMA boven de revivalgolf uittilt. Maar ook vooral het mes van emotie dat zich onder de zevende rib draaiend het hart in boort.

Lees meer over:
Tip de redactie