In de leuke en pakkende geluidscollage die Channel Pressure heet, onderzoeken Joel Ford en Daniel Lopatin met bijna kinderlijk genoegen de exotische en futuristische mogelijkheden van de synthetische muziek uit de jaren tachtig.

Volgens de makers is het een conceptalbum rond de avonturen van tiener Joey Rogers, die via zijn ’s nachts aanstaande tv al slapende onbewust boodschappen ontvangt. De gezongen frases die in de nummers voorbijkomen, zijn echter te minimaal om een duidelijk verhaal te vormen.

Eerder is de plaat te beschouwen als een collectie van twaalf direct aansprekende elektronische knutselwerkjes in jaren tachtig-sfeer, voorafgegaan door zappende intro Scumsoft. Zo ademen de stuiterende baslijn en het refrein tegen het einde van het titelnummer Michael Jackson, terwijl het scheurende gitaarwerk in het daaropvolgende Emergency Room direct van Prince gejat lijkt.

Alle stukken zijn echter uit zoveel kleine deeltjes opgebouwd, dat het schier onmogelijk is er één specifieke bron voor aan te wijzen. Desondanks vormen zowel alle individuele delen als de plaat in zijn geheel zonder meer een coherent, futuristisch en speels klinkend statement.

Verwondering

Titels als Rock Centre Paranoia, New Planet, Surrender en Green Fields beantwoorden daarbij uitstekend aan de sfeer die de respectieve nummers oproepen. Grote constante doorheen het album is een gevoel van verwondering en onvermoede mogelijkheden.

Daarmee weten Ford & Lopatin iets van de magie van muziek, die de beide jeugdvrienden al jong heeft gegrepen, in elektronische klanken te vangen.