A King Crimson Projekct – A Scarcity Of Miracles

Het begon als een onschuldige jamsessie tussen gitaristen Robert Fripp en Jakko M. Jakszyk, maar met de toevoeging van rietblazer Mel Collins en een ritmesectie bestaande uit Tony Levin en Gavin Harrison, groeide het zowaar uit tot een volwaardig nieuw ‘Projekct’.

Fripp, bandbrein en enige constante in de meer dan veertig jaar omspannende geschiedenis van progressieve rockgroep King Crimson en aanverwanten, lijkt sowieso al vele jaren te musiceren waar en wanneer het hem goeddunkt en volstrekt niet te hechten aan een geplande carrière.

Wellicht mede daardoor is hij er met zijn band(s) in geslaagd welhaast als enige van de oorspronkelijke lichting van Britse progressieve rockgroepen continu innovatief te blijven, waar generatiegenoten als Yes en Genesis in commerciële valkuilen zijn gelopen.

Ook dit keer levert die spontane aanpak weer een boeiende plaat op, die beduidend anders klinkt dan zijn voorgangers: ingetogener, vloeiender en toegankelijker. Nochtans zijn Collins en Levin (zeer) oude bekenden van Fripp. Enkel drummer Harrison heeft zijn sporen niet bij Fripps groep verdiend, maar bij Porcupine Tree.

Vervreemdend

Opvallend genoeg heeft opener en titelnummer A Scarcity Of Miracles met zijn melancholieke, maar pakkende karakter ook wel wat weg van die laatste band, hoewel het album naar het einde toe weer in meer vervreemdend (en – voor zover dat bestaat – typisch King Crimson) vaarwater terechtkomt.

Het resultaat is een sfeervolle, goed doorwrochte en zeker gedurende de laatste helft lichtelijk onrustbarende en excentrieke plaat, die iedereen die Fripp en co. door de jaren heen is blijven volgen, zal weten te bekoren.

Tip de redactie