Lady Gaga – Born This Way

Nog voor de release van het veel besproken tweede album van Lady Gaga sleepte de zangeres een fictieve nominatie in de wacht voor de slechtste albumhoes van 2011. Met alle recente media-uitspattingen zou je denken dat Lady Gaga een parodie op zichzelf wordt.

Maar Gaga kent haar grenzen, ook al balanceert ze continu op het zijdedunne draadje tussen controverse en persiflage. En al die verkleedpartijtjes leiden alleen maar de aandacht af van de muziek, hoewel Gaga het zelf ziet als een artistiek totaalproduct. Kunst met een grote K, waarbij het niet puur gaat om de esthetische waarde, maar om het verhaal.

Voorganger The Fame (evenals zijn latere superieure incarnatie The Fame Monster) is een briljant popalbum, waarop Lady Gaga zich ontpopte als een popfenomeen met het talent om memorabele popliedjes te schrijven. Born This Way is een voortzetting van The Fame, met opnieuw de medewerking van hitproducer RedOne.

Een groot deel van de productie en het songschrijven was ditmaal in handen van Fernando Garibay (Enrique Iglesias, U2, Britney Spears), Jeppe Laursen (een helft van het Deense duo Junior Senior) en nieuwkomer DJ White Shadow. Ook rockveteraan Robert John Lange werkt mee aan een nummer; het op We Will Rock You gebaseerde Yoü And I (met Brian May op gitaar).

Genadeloos

Born This Way bevat minder potentiële popklassiekers, maar klinkt rauwer en genadelozer, maar ook vluchtiger dan The Fame. Judas was daar al een sterk voorbeeld van. Etnohousetrack Americano, euroraver Scheiße en electropopnummer Bad Kids zijn instanthits.

Het te opzichtig choquerende Government Hooker en het schreeuwerige Katy Perry-achtige Highway Unicorn (Road To Love) zijn relatieve miskleunen op een anderzijds zeer geslaagde opvolger. Vooral het fantastische Hair en The Edge Of Glory zijn Lady Gaga ten top en kunnen zich moeiteloos meten met Pokerface en Bad Romance. Alleen jammer van die aartslelijke hoes.

Lees meer over:
Tip de redactie