Het prijkt al sinds de jaren negentig bovenaan de biografie van menig Nederlands amateurbandje: rock, funk en soul. Toch zijn er weinig bands met die genrecombinatie die ook daadwerkelijk succes hebben. Zou Staton, net als Leaf eerder, het wel voor elkaar krijgen?

Alles lijkt er op dat dit zo maar eens zou kunnen lukken. Ze spelen als voorprogramma van klinkende namen en de nationale radio besteedt uitgebreid aandacht aan het vijftal. Debuutalbum Indecisive moet het laatste duwtje zijn.

Er wordt prima gemusiceerd op het album. Maar, hoe hard ze het ook proberen, echt funky is het nooit. Het niveau van redelijk adequate pastiche ontstijgt het nergens, ondanks goede pogingen.

Zangeres Lara Mol heeft een ietwat schelle stem, die eigenlijk weinig bijzonder is. Tevergeefs probeert ze een soulvol randje aan haar stemgeluid mee te geven, maar dit mond wederom uit in niet echt geloofwaardige imitatie. De schelheid van haar stem wordt bovendien versterkt door de dunne, te heldere productie.

Slecht

De songs zijn ook weinig opvallend, hoewel allemaal niet slecht en bij vlagen zelfs aanstekelijk. Als bron van singles kan Staton met Indecisive wel een paar maanden vooruit. Tekstueel bedient Staton zich met name van clichés en het Engels is niet overal even goed. Soms zelfs ronduit slecht. Ook de Engelse uitspraak van Mol laat te wensen over.

Maar eigenlijk maakt voorgenoemde allemaal weinig uit. De band ziet er leuk uit, de liedjes zijn gemakkelijk te behappen en het promotiecircus is al in volle gang. Goed is het niet, maar het Nederlandse publiek zou hier zo maar eens massaal mee kunnen weglopen.