Pendragon – Passion

De progressieve rockformatie mag dan al meer dan dertig jaar aan de weg timmeren, de koek is duidelijk nog steeds niet op bij het Engelse Pendragon. Met Passion levert de groep een rijkelijk gedetailleerd kunststukje af, dat echter wel zwaar leunt op het werk van genregrootheden uit heden en verleden.

Als er iets is dat bij beluistering van deze nieuwe schijf meteen opvalt, dan is het wel dat Pendragon niet nostalgisch georiënteerd is als het gaat om productietechnieken. De groep maakt maximaal gebruik van de meest recente digitale snufjes voor het creëren van een imponerend totaalgeluid.

Daarin doemen naast de in deze muzikale niche gebruikelijke klanken ook regelmatig samples van exotische geluiden en elektronica op. Het zorgt voor een zeer gevarieerde en vaak zelfs waarlijk orkestrale luisterervaring.

De wat hese en niet altijd even krachtige stem van frontman Nick Barrett steekt bij al dit instrumentale geweld soms wel een tikje mager af. Op zich is het natuurlijk begrijpelijk dat hij als bandbrein zijn eigen teksten wil zingen, maar toch zouden steviger vocalen hier en daar niet misstaan.

Overtuiging

Die stem herinnert trouwens onwillekeurig aan zijn landgenoot Steven Wilson (Porcupine Tree). Hetzelfde kan gezegd worden van de muziek, waarin daarnaast ook duidelijke invloeden van bijvoorbeeld Riverside (digitale effecten) en Pink Floyd (met name in This Green And Pleasant Land) bespeurbaar zijn.

Al met al geen uitzonderlijk originele progressieve plaat dus, maar wel een met veel overtuiging en zeer professioneel uitgevoerde, die menig liefhebber van het genre zal weten te bekoren.

Tip de redactie