We Are The Ocean – Go Now And Live

De jonge Britten van We Are The Ocean laten er geen gras over groeien. Het debuut Cutting Our Teeth is net een jaar oud, aar hier ligt de opvolger al. Een tweede album waarop direct een andere weg wordt ingeslagen.

De post-hardcore van de eersteling wordt grotendeels losgelaten voor een meer op punk geënt rockgeluid. Was Cutting Our Teeth vooral een album waar de adoratie van Alexisonfire vanaf knalde in flauwe kopie van Crisis, wordt hier het pad gezocht tussen The Gaslight Anthem en Kings Of Leon.

De screams hebben plaats gemaakt voor een rauwe tweede stem in een meer melodische pallet, geschetst in U2-achtige gitaarlijnen. Het resultaat blijft echter in grove streken hetzelfde.

De technisch zeer vaardige muzikanten vullen de lijntjes braaf met de opgegeven kleuren, maar hebben geen eigen tronie. De nasale – op Nickelback leunende – frontzanger heeft niet de impact van Brian Fallon of Caleb Followill.

Tienerdramatiek

De nummers, hoewel als snelle hap aanstekelijk, grijpen nooit werkelijk naar de strot. En ook tekstueel zijn de heren het poesie-album nog niet geheel ontgroeid. Tienerdramatiek in tienerbewoordingen, in herkenbare en makkelijk mee te zingen refreintjes.

Met Go Now And Live doet We Are The Ocean een vernieuwde poging tot de mainstream door te dringen. Nu door op de punkrocktrein te springen, maar het mist de overtuiging en passie die hoort bij net buiten de lijntjes kleuren. Of de trein de band zal brengen waar het hoopt te komen, is dus maar een tweede.

Tip de redactie