Crystal Stilts – In Love With Oblivion

Op papier lijkt het een bizarre combinatie, upbeat sixtiespop en donkere postpunk. En toch bewees The Jesus and Mary Chain al midden jaren tachtig dat deze twee genres beter mengen dan je zou denken. Crystal Stilts' tweede album In Love With Oblivion bevestigt dit nogmaals.

Voor degene die er geen beeld bij kunnen vormen, stel je voor dat Ian Curtis de zanger zou zijn geweest van The Byrds en dat ze hun albums met enkel een cassetterecorder opgenomen hadden, dan je komt behoorlijk dichtbij hoe Crystal Stilts klinkt.

In Love With Oblivion staat dan ook vol goeie songs die, mits helderder opgenomen en niet met quasi-valse bariton gezongen, niet zouden misstaan op een album van iedere jaren zestigband na the Beatles. Echter, door de ontzettend compacte en donkere Velvet Undergound-achtige productie krijgen de liedjes een gevaarlijk randje, ondanks de vrolijke orgeltjes en handclaps.

De beste liedjes op het album zijn single Through The Floor en Shake The Shackles, beiden compacte popsongs. Het album bevat ook meer psychedelische tracks, zoals het zeven minuten durende Alien Rivers waar Crystal Stilts de luisteraar meeneemt op een trip van bijna het niveau van Jefferson Airplanes White Rabbit.

Inherent

Zanger Brad Hargetts stem is gedurende het hele album gehuld in zware reverb, die in combinatie met zijn niet altijd even zuivere zang er voor zorgt dat het album geen gemakkelijke kost is. Bovendien beginnen de songs tegen het einde wel erg op elkaar te lijken; inherent probleem van deze manier van produceren.

In Love With Oblivion is absoluut geen album voor iedereen maar voor de liefhebber van experimentele en toch catchy popmuziek is het een prettige ontdekking.

Tip de redactie