The Loves – ... Love You

The Loves bestaat niet meer. Na tien jaar en vier albums besloten de heren en dames uit Cardiff afgelopen Valentijnsdag dat de koek op was. ... Love You is daarmee het laatste wat we van het collectief zullen horen. Een waardig afscheid.

Tijdens hun tienjarig bestaan werd The Loves vaak het verwijt gemaakt dat het enkel de jaren zestig imiteerde, zonder er daadwerkelijk iets aan toe te voegen. The Loves werd gezien als een pasticheband. Eigenlijk onterecht. Op ... Love You leunt de band inderdaad duidelijk op een sixtiessound. Merseybeat, Stonesy ballads en orgeltjessoul passeren allemaal de revue.

Maar men voegt hier vaak moderne thema's en ideeën uit andere muzikale tijdperken aan toe. Zo refereren The Loves bijvoorbeeld op O! My Gawd met vrouwelijke raps duidelijk naar de Tom Tom Club en bevat de brug van de song een sample van het iconische drummachineloopje van New Orders Blue Monday.

Het album is losjes geproduceerd. Soms klinkt het alsof Phil Spector plaats heeft genomen achter knoppen en soms klinkt het als een vroeg Beatles-album. De stem komt helaas niet overal even goed boven het instrumentale gedeelte uit, waardoor het geheel soms een beetje amateuristisch klinkt. Waarschijnlijk een bewuste keuze.

Jezus

Alles wordt gebracht met een droge humoristische inslag, zowel tekstueel als muzikaal. Het humoristisch hoogtepunt vind plaats op It's... The End Of The World waar The Velvet Undergrounds Doug Yule, duidelijk geamuseerd door het idee, het antwoordapparaat van Jezus Christus gestalte geeft.

Eigenlijk maakt het ook niets uit of ... Love You wel of niet pastiche is. De songs zijn goed en de teksten met vlagen hilarisch. Het album is lekker kort, onder de dertig minuten, en afwisselend. Het staat vol heerlijke vintage orgeltjes en bovendien refereert de titel aan een Beach Boys-album. Wat wil je nog meer?

Lees meer over:
Tip de redactie