Gorki – Research En Development

Luc de Vos – de kern van Gorki – is de vleesgeworden antiheld die al twee decennia lang de meest onwaarschijnlijke Nederlandse woorden als pure rock laat klinken. En ook op Research En Development – het elfde album sinds het debuut met Gorky - is zijn strot weer gezegend.

Niet dat hij ineens een engelenkeeltje heeft gekregen. Nog steeds klinkt Gorki als een band met een stuk kettingrokend en whisky drinkend schuurpapier als zanger, maar alleen dat al is de kracht. Die stembanden maken van ‘neuronen’, ‘psychologie’ en ‘acetylsalicylzuur’ gruizige en ruige rocktermen. 

In nummers als Jonge Ondernemers, Concorde en Ik Ben Erbij lijkt Gorki weer op het oude spoor te zitten. Luc De Vos in zijn beste schrijversjas, en de (vernieuwde) band in optima forma. Scheurend, pakkend, net als de Gorki klassiekers Mia of Lieve Kleine Pirahna

Naar de laatste wordt overigens ook nog verwezen in Grote Stoute Orca, een van de mindere momenten op de plaat. Maar die mindere momenten zijn verder dun bezaaid. Want ook hier levert de band nog steeds de fijnere indierock. 

Scherp

Frivool soms, maar nooit flauw. Wel steeds op het scherpst van de snede, met scherp gitaarwerk, verrassende kleine ritmewisselingen en elektronica in de voorgrond. Het geluid wordt verbreed, zonder het authentieke Gorki-geluid te verliezen.

Deze keer wel met De Vos iets verder naar achter in de mix, maar daar nog steeds bijtend scherp met zijn neerbuigende woorden over de Lady Gaga’s en dj’s van deze wereld. Pure Gorki, onversneden.

Tip de redactie