Foo Fighters – Wasting Light

“It’s all coming ‘round”, zingt Dave Grohl in het refrein van Brigde Burning, het openingsnummer op Wasting Light. Op dit zevende album van Foo Fighters schakelt de band continu tussen heden en verleden, maar altijd met een open vizier naar de toekomst.

Zo markeert Wasting Light de terugkeer van gitarist Pat Smear en zijn Smear-ige gitaargeluid. Tevens is het voor het eerst sinds Nirvana’s Nevermind dat Grohl weer samenwerkt met producer Butch Vig. Eveneens zeldzaam is de gastrol van voormalig Nirvana-bassist Krist Novoselic op I Should Have Known, dat gaat over Kurt Cobain.

Gedurende het gehele album blijft Foo Fighters berusten in zijn reeds beproefde concept: stevige rock met aanstekelijke (arena)refreinen. De band schuwt het niet om voorbeeldbands aan te halen, zoals bijvoorbeeld The Knack op Dear Rosemary.

De productie van Butch Vig staat Foo Fighters echter de ruimte toe om her en der in de arrangementen wat accenten te leggen. Daardoor is Wasting Light niet een logge, vaste massa van puntige gitaarriffs, denderende drums, pompende baslijnen.

Analoog

Los van enkele – voor de band – ongebruikelijke productionele en technische aspecten (de volledige plaat is analoog opgenomen en gemixt) blijft Foo Fighters gewoon Foo Fighters. Invloeden van bevriende bands en nevenprojecten worden buiten de deur gehouden.

Alle nummers op Wasting Light zijn gericht op een breed publiek, zelfs het heerlijk agressieve White Limo. De bandleden van Foo Fighters omarmen hun verleden, al zullen sommige wonden nooit helemaal helen. “I cannot forgive you yet”, brult Grohl op I Should Have Known.

Lees meer over:
Tip de redactie