Bill Callahan – Apocalypse

Als op de dag des oordeels de vier ruiters van de Apocalyps door de velden denderen, dan verdient dat een soundtrack. En wie beter dan Bill Callahan met zijn sobere tenorstem om deze te zingen?

Apocalypse is inmiddels alweer zijn vijftiende album sinds beginnen jaren negentig. Toen nog onder de naam Smog; sinds 2007 onder de eigen naam. Maar in wezen is er niet veel veranderd met het afwerpen van het pseudoniem.

Dit alleen al bewijzen de twee voorgangers, Whaleheart (2007) en Sometimes I Wish We Were An Eagle (2009), waar donkere, snedige teksten over spaarzame muzikale invulling de hoofdtoon voerde. En ook op Apocalypse wordt hier niet van afgeweken.

Callahan houdt niet van opsmuk en opvulling. De weinige tonen die hij zet, zijn echter wel raak. Als uit de achtergrond een elektrische countrygitaar met een solo naar de oren bijt of slidegitaar er traag insnijdt, is dat omdat deze op precies het juiste moment de aanval inzet.

Triestheid

Een kaalheid die de pracht van dit werk geheel blootlegt. Geen persoonlijke woorden, maar er sijpelt een voortdurende triestheid in zijn woorden en in zijn donkere krakende stem. Over zijn Wild Wild Country in Drover, over zijn Amerika bezongen door een Amerikaan in Australie in America.

En dat alles in de sfeer en toon zoals we die al bijna twintig jaar van hem gewend zijn. Pakkend, eerlijk en puur. Een puurheid die ook ligt in de wijze van opname, geen overdubs. En daarmee Callahan en band pakkend zoals ze zijn.

Tip de redactie