In het kielzog van The White Stripes doken er diverse duo’s op met een gelijkwaardige formule, hoewel de muzikale verschillen ver uit elkaar liepen. Maar welk duo gaat de leegte vullen die Jack en Meg White achterlaten? The Kills is de meest logische troonopvolger.

Dat is een eenvoudige optelsom, want Alison Mosshart van The Kills is tevens frontvrouw van The Death Weather – één van de bandjes van Jack White. De relatie van Jamie Hince met Kate Moss bezorgt The Kills net dat beetje extra glamour.

Met het vierde album Blood Pressures levert het rockduo wederom een plaat af met hippe rockliedjes (Satellite, Damned If She Do, You Don’t Own The Road) en onvervalste indiepop (Nail In My Coffin, DNA, Heart Is A Beating Drum, Baby Says).

Op de John Lennon-achtige ballad Wild Charms (gezongen door Hince) en de pianowals The Last Goodbye schudt het tweetal voor even het hipsterimago van zich af in ruil voor wat twee van de betere liedjes van de plaat zijn.

Opdringen

Maar Wild Charms en The Last Goodbye zijn niet representatief voor de rest van de plaat, waarop de combinatie gitaren en drums de hoofdmoot vormen. Overwegend zijn de liedjes simpel en direct, zonder zichzelf te zeer aan de luisteraar op te dringen.

Blood Pressures is een onderhoudend album, zonder een enkel slecht nummer erop. Toch mist de plaat de scherpte, de attitude en het experiment die kenmerkend zijn voor zowel The Dead Weather als The White Stripes. Maar zolang die bands niks meer uitbrengen, moeten we het maar doen met The Kills.