Liturgy – Aesthethica

Mocht je niet al over de naam van de plaat gestruikeld zijn, dan doe je het wel over de chaotisch ratelende drums waarmee het gevuld is. Liturgy’s mengsel van black-metal, postcore en no wave is duidelijk niet voor iedereen, maar de liefhebber van compromisloos en extatisch klankgeweld zal het zeker weten te waarderen.

Het tegendraadse intro van het openingsnummer voorspelt al veel vreemds. Als vervolgens de herrie losbarst, klinkt die alsof een stel doorgewinterde postcoremuzikanten onder invloed van geestverruimende middelen besloten hebben black-metal te gaan spelen.

De herkomst van de band lijkt deze luisterbevinding te ondersteunen. Liturgy komt namelijk niet uit Bergen in Noorwegen, maar uit Brooklyn, New York. In feite gebruikt de band stilistische kenmerken van het black-metalgenre (hoge gitaarmuren, hypersnelle drums, rammelende bas en krijsende zang) om een soortgelijke spirituele stemming op te roepen.

Die krijgt in de handen van de Amerikanen echter vaak een extatisch jubelend karakter, dat Noors zwart metaal vreemd is. De omgekeerde en rechtopstaande kruizen die op de hoesprent dicht naast elkaar staan, harmoniëren dan ook mooi met hun muzikale streven naar “een bruiloft van licht en duister”.

Intrigerend

Daarvoor gebruikt men naast uitheemse metalen klanken ook overstuurde (gitaar)geluiden à la Glenn Branca, minimalistische intermezzo’s (Helix Skull) en acapella gezang (Glass Earth) – of simpelweg een korte stilte.

De lo-fi-uitvoering van dit alles garandeert tenslotte nogmaals dat dit album zich niet in massale belangstelling zal hoeven verheugen. De avontuurlijke muziekfanaat met een voorkeur voor felle geluidserupties heeft er echter een intrigerend album bij.
 

Liturgy speelt op 14 april in dB’s in Utrecht, 15 april in OCCII in Amsterdam en 16 april op het Roadburn Festival in Tilburg.

Lees meer over:
Tip de redactie