Momenteel wordt er door veel bands geflirt met de jaren tachtig. Voortbouwend op de muzikale erfenis uit de dit tijdperk, lijkt wave weer helemaal in. Voor Wesley Eisold en zijn Cold Cave is dat echter niet genoeg. Op Cherish The Light Years is er eerder sprake van een innige liefdesomhelzing dan een lichte flirt.

Een liefdesverklaring die op Love Comes Close al duidelijk was. Op het debuut kwam deze echter nauwelijks uit de verf, waarbij vooral het gebrek aan afwisseling de plaat nekte. Op de opvolger wordt dit echter helemaal goed gemaakt.

Negen overtuigende darkwave-dansliederen die de hoogtijdagen van de gothpop in gedachte brengen, een kleine sprong in de tijdmachine. Eisold mag met zijn donkere, maar kwetsbare, stem in Underworld USA weliswaar “Take me to the future/I’m ready” zingen. Doch is dat niet onze wens.

Begin jaren tachtig zit Cold Cave namelijk helemaal goed. De jonge The Cure, The Human League, een donkere dansvloer ergens in een diepe – eeuwige – nacht. Daar hoort de band thuis.

Dansvloerkrakers

Met The Great Pan Is Dead (spokende synths, duisternis opjagende drumcomputer en met pathos geladen vocalen), Pacing Around The Church (gothpop in sfeer van Robert Smith en consorten) en danshit Underworld Usa heeft deze plaat al meerdere dansvloerkrakers.

Cherish The Light Years is daarmee dan ook een sterke popplaat geworden die naast de trouwe goth ook weleens een breder dans en pop georiënteerde publiek kan aanspreken. Weliswaar zijn niet alle nummers even toegankelijk, maar wel allen even meeslepend en gevuld met raken klappen.