Young Knives – Ornaments From The Silver Arcade

Young Knives was een van de vele bands die in 2005 tijdens de grote Engelse gitaarpopexplosie als paddenstoelen uit de grond schoten. Veel van deze bands zijn net als voorgenoemde paddenstoelen inmiddels met het veranderen van de seizoenen weer verdwenen. Zo niet Young Knives.

Ornaments From The Silver Arcade is inmiddels het derde album. En het begint sterk met een nieuw singletje, Love My Name. Staccato gitaarriffs met puntige drums, zoals we dat gewend zijn van Young Knives, maar het tempo ligt iets lager. Ook lijkt er meer aandacht besteed te zijn aan de aankleding van de songs dan op de voorgaande albums. Een catchy refrein maakt het geheel af.

Bij het tweede liedje, Woman, lijkt de groei door te zetten. Young Knives heeft hier goed geluisterd naar Talking Heads omstreeks Speaking In Tongues. Imitatiefunk, compleet met dameskoortje en een Tina Weymouth-achtige baslijn.

En dan blijken alle beloftes die tijdens de eerste twee liedjes gemaakt zijn niet ingelost te worden. Vanaf de derde track vervalt Young Knives in Kaiser Chiefs-achtige middelmatigheid, compleet met dezelfde inspiratieloze zanglijnen en lullige synthesizers.

Talent

De staccato gitaren steken af en toe nog de kop op, maar Talking Heads zijn nergens meer te bekennen. Gelukkig zorgt het duidelijk aanwezige talent van de heren om goede refreinen te schrijven er nog voor dat de liedjes tenminste enigszins pakkend zijn.

Met het derde album loopt Young Knives in dezelfde val als The Strokes onlangs. Innoveren moest de band, maar het wijkt te ver af van het kerngeluid. Een heel album in de stijl van de eerste of de tweede song, met misschien af en toe een klein uitstapje, was een betere keuze geweest. Zonde.

Lees meer over:
Tip de redactie