Met een leadsingle die eigenlijk bedoeld was voor Katy Perry en een openingsnummer van de hand van Kesha, kun je al raden dat de creatieve inbreng van Britney Spears op haar zevende album Femme Fatale behoorlijk beperkt is. Artistieke hoogstandjes blijven uit.

Femme Fatale klinkt alsof het management van La Spears een reeks topproducers (waaronder oudgedienden Max Martin en Dr. Luke) de opdracht heeft gegeven om vooral zoveel mogelijk de sound te benaderen waarmee David Guetta, Lady Gaga, Flo Rida en Black Eyed Peas verleden jaar succes hadden.

Leeftijdsgenoot Christina Aguilera ging in 2010 de mist in met haar elektronische popalbum, omdat deze deels leunde op ballads. Toch is Aguilera vocaal superieur aan Spears, terwijl haar popnummers ook nog eens lekker smerig klinken.

Bovendien had Aguilera Nicki Minaj. Spears introduceert een kloon daarvan op (Drop Dead) Beautiful (Sabi). Niet dat Britney op Femme Fatale zelf niet sexy uit de hoek komt. Nummers als How I Roll en Trouble For Me illustreren dat maar al te best. Toch klinkt Brit vaak nog te braafjes.

Anoniem

Sommige nummers waren beter geschikt voor andere vocalisten. Vanwege het gebruik van autotune klinkt Spears op veel liedjes zelfs als een volledig anonieme zangeres. Los van enkele potentiële wereldhits, wordt de titel behoorlijk afgezwakt door het wanstaltige slotnummer Criminal.

Met haar manier van zichzelf heruitvinden lijkt Britney Spears eerder op Kylie Minogue dan op Madonna: net hip genoeg (en hits genoeg) om onder de aandacht van het grote publiek te blijven, maar ze blijft achter de grote vernieuwers van de girlpower aanhobbelen.