Eens in de zoveel tijd komt er een album uit dat niet alleen een bepaalde tijdsgeest definieert in tekst en muziek, maar dat ook nog eens een ijkpunt blijkt voor veel latere popmuziek. Screamadelica van Primal Scream is daar een uitstekend voorbeeld van.

Twintig jaar na de aanvankelijke release blijkt Screamadelica niet zo’n fenomeen als twee andere historisch belangrijke albums uit 1991: Nevermind van Nirvana en Ten van Pearl Jam. Toch werd de plaat omschreven als “het album dat muziek voor altijd veranderde” en “Sgt. Pepper’s voor de ecstasygeneratie”.

Dat Primal Scream met dit album een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de Britse popmuziek en house in zijn algemeenheid is een feit. De populariteit van de partydrug ecstasy en Screamadelica gingen bovendien hand in hand.

De invloed van The Rolling Stones valt niet te ontkennen. Niet verwonderlijk, daar Stones-producer Jimmy Miller aan enkele nummers zijn medewerking verleende. Jeroen van Inkel en Rob Stenders scoorden zelfs een Top 40-hit door Sympathy For The Devil te koppelen aan de single Loaded.

Ravetijdperk

Vooral het studiowerk van houseproducers Andrew Weatherall en The Orb maakt het album zo uniek. Hoewel Movin’ On Up, Slip Inside This House en het gospelnummer Come Together het ravetijdperk inluidden, zijn deze nummers desondanks tijdloos.

Behalve een mooiere verpakking is deze heruitgave van Screamadelica niet heel bijzonder. De toevoeging van de Dixie-Narco EP maakt de reissue de (tweede) aanschaf waard, alleen al vanwege de briljante bijna elf minuten durende ambienthousetrack Screamadelica.