Eind jaren zeventig en begin jaren tachtig verrichtte The Human League pionierswerk op het gebied van elektronische muziek, maar dat werd al snel overschaduwd door de pophits van de band. Op het nieuwe album Credo revitaliseert The Human League zijn vertrouwde sound.

Bij The Human League denkt het gros der mensheid onmiddellijk aan de wereldhit Don’t You Want Me. Dit nummer mag met recht het predicaat popklassieker dragen, maar de band heeft meer briljante popsingles op zijn naam staan: Being Boiled, (Keep Feeling) Fascination, Human en Love Action (I Believe In Love).

Veel van die singles stammen uit de succesvolle tweede periode, nadat medeoprichters Martyn Ware en Ian Craig Marsh de band verlieten en Heaven 17 oprichtten. De toen nog minderjarige zangeressen Joanne Catherall en Susan Ann Sulley voegden zich indertijd bij de band.

Catherall en Sulley zijn nog steeds lid van The Human League, net als frontman Philip Oakey. Dit trio bepaalt sinds 1980 het geluid en het beeld van The Human League, maar grijpt nu terug naar de elektronische klanken van vóór Don’t You Want Me.

Ouderwets

Pulserende beats en repeterende teksten vormen de hoofdmoot. Het uit Sheffield afkomstige elektronicaduo I Monster zorgt voor de transitie van de authentieke synthpop naar hippe electro. Daardoor klinken de nummers tegelijkertijd eigentijds en ouderwets.

Of, beter gezegd, ouderwets goed. Productioneel althans, want de inventiviteit en de politiekgetinte teksten zijn nagenoeg compleet verdwenen. The Human League maakt met Credo simpelweg een fijne danceplaat voor electrofans en synthpopfetisjisten.