Sinds de debuut EP ... Live The Dream uit 2001 wordt het Rotterdamse Face Tomorrow al beschouwd als een van de grote beloftes in de Nederlandse rock. Ondanks drie sterke albums die daar op volgende en de sterke livepresentatie, is de echte doorbraak echter nooit gekomen.

Deze vierde, eigen-naamdragende, full length zou daar wel eens de gewenste verandering in kunnen brengen. Na het toch wat duistere In The Dark, getint door verlies, keren de Rotterdammers terug naar hun oude geluid. Maar ook niet helemaal.

Zoals de bandnaam en de titel van het album al impliceren, staat de neus op de toekomst gericht. Nog steeds invloeden uit de melodische hardcore, vroege emo, luidere indie en punk, maar met een oor gericht op de pop.

Zo valt de referentie naar Muse regelmatig te maken. Groots aangezette arrangementen, maar vooral het enorme bereik van zanger Jelle Schrooten creëren dat verband, zoals in Move On. Inclusief de aanzwellende achtergrondzang het meest poppy moment.

Radiohead

Maar ook valt er een Radiohead-momentje te bespeuren in Snakes & Ladders. Een ballad waar de Rotterdammers zich van hun rustigste kant laten zien. Samen met de drie klappers Guardian, Paralusion en Maze aan het eind een van de hoogtepunten op de plaat.

Enkel overtroffen door Burning Bridges, waar het kwintet laat horen het geluid van Tool te kunnen vertalen naar Face Tomorrow. Een van die tracks die je eindeloos op repeat kunt hebben, zonder een moment van ergernis. En dat op een plaat die over zijn geheel klaar is voor nationale en internationale markt.