Voorheen trok een nieuwe plaat van The Strokes vooral de aandacht vanwege de fantastische liedjes die de band liet horen. Met het nieuwe album Angles is dat echter vooral de kunstzinnige hoes van de vergeten Belgische schilder Guy Pouppez.

De hoesontwerper van The Strokes kwam het schilderij op het spoor via een Frans kunsthandelaar en was er meteen van gecharmeerd. Pouppez overleed al in 1993, maar zijn dochter stemde toe het werk te gebruiken. Het kleurgebruik en de vormen doe denken aan platenhoezen uit de late jaren zeventig en begin jaren tachtig.

Voor de opnames van Angles bezocht de band onder meer twee legendarische studio’s in New York, namelijk de Electric Lady Studios (in 1970 gerealiseerd door Jimi Hendrix) en de Avatar Studios (voorheen The Power Station, de studio van producer Tony Bongiovi – neef van Jon Bon Jovi).

Inmiddels is het bijna tien jaar na de release van het briljante debuutalbum Is This It en alweer vijf jaar sinds het vorige album, First Impressions Of Earth. Deze vierde borduurt verder op het eerdere werk van The Strokes, maar haalt het niveau van zijn voorgangers nauwelijks.

Onsamenhangend

Waar de eerste helft van het album erg overtuigend is – met typerende Strokes-nummers als Machu Picchu, Under Cover Of Darkness en Taken For A Fool – valt de tweede helft behoorlijk tegen. Angles is onsamenhangend en mist de charme van eerdere releases.

Ofschoon de implementatie van synthpop en new wave goed uitpakt op Two Kinds Of Happiness, Games het slotnummer Life Is Simple In The Moonlight, is het eerder een laffe poging om hip te zijn dan een uiting van creativiteit. Spijtig genoeg is het beste aan Angles de hoes.