Als zanger Morrissey twee goede dingen in zijn leven heeft gedaan, dan is het zijn werk met de legendarische band The Smiths en het herenigen van de haast evenzo legendarische band New York Dolls. Deze protopunkband levert een nieuwe plaat af.

Hoewel New York Dolls al in 1971 werd opgericht, bracht de band rondom zanger David Johansen en gitarist Sylvain Sylvain in veertig jaar tijd slechts vijf studioalbums uit, waarvan twee in de periode waarin de band relevant was. Na de dood van gitarist Johnny Thunders staakte de band zijn carrière.

Totdat Morrissey dertig jaar na het tweede album, Too Much Too Soon, Johansen en Sylvain weer bijeen bracht. Dancing Backward In High Heels is het derde album dat New York Dolls sindsdien maakte en de titel refereert aan het schoeisel dat de band in zijn begindagen droeg.

Johansen en Sylvain keren terug naar de muziek die de inspiratie vormde voor New York Dolls. Vooral garagerock en soul uit de jaren zestig dus. Daardoor is de link met Southside Johnny niet ver weg. Mede omdat garagerock- en soulverzamelaar Steven Van Zandt zijn vroegste albums produceerde.

Mariachi

I Sold My Heart To The Junkman en Talk To Me Baby zouden uit de pen van de E Street Band-gitarist kunnen komen. You Don’t Have To Cry hangt ergens in tussen The Velvet Underground en een mariachiband en Funky But Chic tussen Curtis Mayfield en Grand Funk Railroad.

Het aanstekelijke End Of The Summer is een smeltkroes van de zoetigheid van The Beach Boys en het zwoele van The Isley Brothers. Enkel I’m So Fabulous en Round And Round She Goes verwijzen naar het oude werk van New York Dolls, maar dit album is minstens zo goed.