Terwijl de schappen van menig boekenwinkel worden gevuld met Doorbraak!, het marketing-/jongensboek dat het succes van Kyteman and His Hiphop Orchestra beschrijft en verklaart, is Colin Benders alweer verder getrokken op zijn muzikale tocht.

Daarvoor werden de handen ineengeslagen met Eric Vloeimans, een van ’s lands beste jazztrompettisten. Samen met leden van zijn Gatecrash deed hij zijn intrek in de studio van Kytopia – Benders eigen vrijstaat – om aldaar de kruisbestuiving met Kyteman en zijn gevolg aan te gaan.

Vijf dagen aan jamsessies resulteren uiteindelijk in het album Kytecrash, waarin de spontaniteit van deze samenkomst doorklinkt. Het geheel is erg afwisselend geworden, maar wel met een duidelijke stempel van de gelauwerde Vloeimans.

Het geluid is erg open, alsof je naar een liveregistratie aan het luisteren bent. Onverwachte wendingen in de nummers, verraden ook de spontaniteit waaruit deze opnames zijn ontstaan. Maar even goed de klik die plaatsvond in Kytopia. Het samenspel wordt aangevuld met de raps van Pax.

Mystiek

Zijn diepe stem brengt een zekere laag van mystiek in de al bedwelmende fushion. Meer ritmisch golvende spokenword dan scherpe beatgerichte raps, die refereren aan de begin jaren van de hiphop eind jaren zeventig. Denk daarbij aan The Last Poets of Gil Scott-Heron qua sfeer.

Diep, donker en met een aan jazz gerelateerde speelsheid in woordgebruik. Een fijne toevoeging aan de samenwerking tussen meester en leerling. Waar bij de leerling – na de doorbraak – de naam mag dragen, maar de meester het geluid. Als je echter opzoek bent naar een nieuwe Sorry (de grote hit van het Hiphop Orchestra), kom je hier teleurgesteld thuis.