Bands als Beach House, Casiotone For The Panfully Alone en Vetiver hebben de studio van Jason Quever al gepasseerd. Maar naast zijn werk als producer is hij zelf ook een begenadigd liedjesschrijver. En daarvoor is Papercuts zijn vehikel.

Op Fading Parades - het vierde album sinds 2004, en de eerste op Sub Pop – serveert de band tien stuks psychedelische dreampop. Een moderne benadering van Californië eind jaren zestig. Zweverige, maar pakkende melodieën in een open en warm geluid.

Quevers stem heeft een zalvende kracht, die de donkere – universele – thema’s die hij overbrengt extra overtuiging geven. En vanaf opener Do You Really Wanna Know op de rand van je bed komt zitten. Klein en dichtbij, met arrangementen en lagen die het galmend groots houden. Maar vooral troostend.

Fading Parades floreert in de kleine details. Dubbele zangpartijen, minieme toevoeging van een tweede gitaar of belletjes en een ruime echo over de drums komen pas tot volle wasdom met de koptelefoon op de oren. En dan word je ook werkelijk meegezogen in het mistige droomlandschap van Quever.

Verrijking

Voor deze plaat heeft hij voor het eerst ook anderen – zoals zijn tourband – de studio ingelaten. Dit zorgt wel voor een enorme verrijking van het geluid, wat Papercuts meteen een stuk toegankelijker maakt.

Wat echter ontbreekt is een knaller, die je even wakker schudt. Nu kabbel je fijn mee op de zalvende tonen van Papercuts. Je droomt even weg, een droom die je gaarne herbeleeft, maar even goed moeilijk terug te pakken is.